Ετοιμάζονται οι Ιμάμηδες του Ισλάμ στην Ελλάδα ..

Ετοιμάζονται οι Ιμάμηδες του Ισλάμ στην Ελλάδα ..

5/18/2011 01:09:00 πμ EGLIMATIKOTITA.GR No comments

Του Χρήστου Μακρυγιάννη
Τα ισλαμικά ιερατεία του Ιράν, του Πακιστάν και της Υεμένης έχουν στείλει ειδικά εκπαιδευμένους ιμάμηδες στην Αθήνα για την οργάνωση των φανατικών μουσουλμάνων στην Ελληνική πρωτεύουσα σε ομάδες αντίδρασης, αλλά και προώθησης του Ισλάμ σε Ελλάδα και Βαλκάνια
γράφει σε άρθρο του ο Κώστας Χαρδαβέλλας ...

Αλλά oι μυστικές υπηρρεσίες της Ελλάδος που είναι ; Υπάρχει σχέδιο οργανωμένο απο το Ισλάμ για κατάκτηση της Ευρώπης ,το βλέπουν όλοι ,το είδαν οι ....
Φιλανδοί οι Ελβετοί οι Γάλλοι, όλος ο κόσμος ..
Θυμηθείτε τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Αυστραλίας και μόνο εμείς οι έξυπνοι πολιτισμικοί διεθνιστές με έναν Πρωθυπουργό χωρίς πυγμή , με εναν Υπουργό Δημοσίας Τάξεως να (προστατέυει )τους λαθρομετανάστες ,με εναν υπουργό Εθνικής Αμύνης
να ενδιαφέρεται μόνο και μόνο για το προσωπικό του αρχηγικό προφίλ και έχοντας απέναντι του το σύνολο των Αξιωματικών των Ε.Δ εκτός της ηγεσίας φυσικά .

Ποιος θα δώσει την εντολή για τον έλεγχο των 400 παρανόμων τζαμιών που υπάρχουν σήμερα στην Ελληνική επικράτεια ;

Όταν το Σύνταγμα ρητά αναφέρει όποιος επιβουλεύεται την ασφάλεια ,την ακεραιότητα της Πατρίδος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Εμείς δεν έχουμε ορκιστεί πίστη στο σύνταγμα ; Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος που έχει γνώση και δεν βλέπει αυτό που έρχεται ;

Φωνάζει ο Ι .Κοραντής πρώην Αρχηγός της ΕΥΠ και επιφανείς πρέσβεις οτι εκτουρκίζεται η Θράκη μας και στο ΥΠΕΞ είναι νεοωθομανοι και εμείς βλέπουμε Ακροδεξιούς και Εθνικιστές .

Δεν τιμάται η Ποντιακή γενοκτονία στην Κομοτηνή επειδή φοβούνται οι δημοτικοί Άρχοντες ραγιάδες και εμείς το παίζουμε δήθεν υπεράνω!

Δεν θέλω να πιστέψω ότι Έλληνες πολιτικοί είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία αλλά δεν μπορώ να τους δικαιολογήσω πλέον !

Ο Πεταλωτής που κατάγεται από την Θράκη και αντί να οργώσει τη Θράκη για να ανυψώσει το ηθικό των Ελλήνων ,Μουσουλμάνων και Χριστιανών τρέχει να ανασηκώσει να μην πω τι, στα ινστιτούτα του Κολωνακίου.

Εμείς Πατριώτες τί κάνουμε όμως ; Όλοι είμαστε υπεύθυνοι για την κατάντια της Πατρίδος όλοι να σηκώσουμε την φωνή μας να αντιδράσουμε στο χώρο μας ,στην παρέα μας, στον κύκλο μας .

Δάσκαλοι Πανεπιστημιακοί να γράφουν άρθρα, κανένας πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων (Πιπερόπουλος ,Μαρκεζίνης ) δεν γράφουν το παραμικρό !

Χάνεται η Πατρίδα Έλληνες. Σε λίγο τίποτε από αυτά που απολαμβάνουμε σήμερα δεν θα είναι αυτονόητο .

Αντιδράσετε Πατριώτες !

Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας .Μην περιμένετε από αυτούς που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση να μας σώσουν γιατί και να θέλουν ,που δεν θέλουν δεν μπορούν.


ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΉΣΤΟΣ
ΑΝΩΤ.ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ε.α
(Εμείς είμαστε ακόμη ζωντανοί )

SXSW 2011: H ενοποίηση κυβερνοχώρου και πραγματικότητας, το «τέλος» του Ίντερνετ

Το «τέλος» του Ίντερνετ όπως το γνωρίζουμε, όπως προκύπτει στην έκθεση SXSW 2011 στο Τέξας, έρχεται μέσω της «ενοποίησής» του με την πραγματικότητα. Σε μία εποχή όπου το Ίντερνετ έχει εξελιχθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι αναρωτιούνται για το ποιο θα είναι το «επόμενο βήμα» : ποια θα είναι η μορφή της αλληλεπίδρασης της επόμενης γενιάς με την τεχνολογία, καθώς και τα μέσα με τα οποία αυτή θα λαμβάνει χώρα.
Όπως φαίνεται στην έκθεση SXSW 2011 (South by Southwest- για τεχνολογία, ταινίες και μουσική), στο Όστιν του Τέξας, η απάντηση είναι πως μάλλον βρισκόμαστε στο «τέλος» του Ίντερνετ: όχι επειδή ο σύγχρονος άνθρωπος θα το εγκαταλείψει, αλλά επειδή θα πάψουν να υφίστανται «όρια» μεταξύ αυτού και της πραγματικότητας, καθώς αυτά τα δύο «διαφορετικά τινά» δεν θα διαχωρίζονται πλέον, μια και η υψηλή τεχνολογία και οι εφαρμογές της βρίσκονται παντού στην καθημερινή ζωή.
Η τεχνολογία έχει να κάνει με τα πάντα: στόχος πλέον δεν είναι οι βελτιώσεις στο χρονικό διάστημα που περνά κάποιος μπροστά στον υπολογιστή του, αλλά στη συνολική εμπειρία ζωής, της οποίας τα τεχνολογικά μέσα αποτελούν οργανικά στοιχεία.
«Οι μεγάλες ιδέες είναι σαν ατμομηχανές» είπε σχετικά ο Τιμ ο'Ράιλι, εκδότης βιβλίων για υπολογιστές, ο οποίος κάνει λόγο για «Web 3.0» : τη «συλλογική νοημοσύνη που κινείται μέσω αισθητήρων». Η νέα αυτή εποχή παίρνει τη «σκυτάλη» από το Web 2.0, τη φάση κατά την οποία οι απλοί χρήστες του Ίντερνετ άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο με αυτά που μπορούσαν να δημιουργήσουν παρά με αυτά που μπορούσαν να καταναλώσουν (χαρακτηριστικά παραδείγματα οι περιπτώσεις Facebook, Flickr κ.ο.κ), και πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα: στο Web 3.0, οι χρήστες δεν συνειδητοποιούν καν ότι το κάνουν, καθώς η δραστηριότητα αυτή αποτελεί ένα φυσιολογικό τμήμα της καθημερινής ζωής. Όταν το GPS στο smartphone ή το tablet computer μπορεί να μεταδώσει την θέση κάποιου σε ιστοσελίδες ή συσκευές, όταν το Facebook χρησιμοποιεί τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου κ.ο.κ, ο χρήστης «δημιουργεί» τα δεδομένα του web, αλλά χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένη πρόθεση για αυτό. «Τα τηλέφωνα και οι φωτογραφικές μηχανές μας γίνονται αυτιά και μάτια για εφαρμογές… αισθητήρες και ανιχνευτές θέσης μας λένε πού είμαστε, τι κοιτάμε, πόσο γρήγορα κινούμαστε…όλο και περισσότερο, το web γίνεται ο πραγματικός κόσμος. Οι πάντες και τα πάντα αφήνουν μία «σκιά δεδομένων».
Ενδιαφέρουσα είναι επίσης και η περίπτωση της «παιχνιδοποίησης» (gamification): οι σχεδιαστές παιχνιδιών έχουν εξελιχθεί στους πλέον «ειδικούς» στο πώς να «αιχμαλωτίζεται» το ενδιαφέρον του χρήστη, κάτι το οποίο αποδεικνύεται από την επιτυχία της gaming σκηνής. Οπότε, αυτές οι «αρχές» οι οποίες υφίστανται στον εν λόγω χώρο μπορούν να αξιοποιηθούν και αλλού: στην εκπαίδευση, στην καθημερινή ζωή και στα νοσοκομεία για παράδειγμα. Ένας από τους υπερμάχους αυτής της αντίληψης είναι ο 22χρονος Σεθ Πράιμπατς, ο οποίος στοχεύει στη δημιουργία ενός «στρώματος παιχνιδιού πάνω στον πραγματικό κόσμο» : σε πρώτο επίπεδο, μέσω της gaming εφαρμογής του, SCVNGR, που βάζει τους παίκτες/ χρήστες να ολοκληρώνουν «αποστολές» στον πραγματικό κόσμο και να ανταμείβονται για αυτό (μέσω προσφορών, εκπτώσεων κλπ σε εστιατόρια, μπαρ, σινεμά και άλλα). Κατά τον Πράιμπατς, η εκπαίδευση, λ.χ, είναι ένα κακά σχεδιασμένο παιχνίδι: οι μαθητές ανταγωνίζονται για καλούς βαθμούς, αλλά αποθαρρύνονται όταν αποτυγχάνουν. Ένα καλό παιχνίδι, από την άλλη, ποτέ δεν σε αφήνει να νιώσεις ότι έχασες: σε κάνει να προχωράς πιο αργά, πιο προσεκτικά, και με μεγαλύτερο πείσμα…
Το «δίλημμα του δικτάτορα»
Ο Κλέι Σίρκι, ένας από τους «γκουρού» των new media, μιλά για το «δίλημμα του δικτάτορα». Η συλλογιστική του ξεκινά με το παράδειγμα της κυβέρνησης του Σουδάν, που δημιούργησε ένα λογαριασμό στο Facebook, όπου καλούσε σε αντικυβερνητική διαδήλωση…και μετά απλά συνέλαβε όσους εμφανίστηκαν. Κατά τον Σίρκι, αυτό αποδεικνύει πως τα social media δεν είναι «επαναστατικά» από μόνα τους. «Ο λόγος που πέτυχε κάτι τέτοιο είναι το ότι κανείς δεν ήξερε κάποιον άλλον- απλά θεώρησαν το Facebook αξιόπιστο.
Κατά τον Σίρκι, τόσο τα ολοκληρωτικά καθεστώτα όσο και οι πολέμιοί τους μπορούν να μεταχειριστούν το Ίντερνετ, ενώ «προφανή» μέτρα από κυβερνήσεις, όπως η διακοπή των υπηρεσιών Ίντερνετ, μπορεί να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό, εξοργίζοντας ακόμη περισσότερους πολίτες, καθώς και τη διεθνή κοινή γνώμη.
Κατά τον Τόνι Σβαρτς, ειδικό επιχειρήσεων, ο βασικός κίνδυνος μεταξύ της σύγκλισης μεταξύ της πραγματικής και της online ζωής, είναι το ότι αρχίζουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν υπολογιστές: πιέζουμε τους εαυτούς μας για να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της δουλειάς, απαξιώνοντας την ξεκούραση και δουλεύοντας περισσότερες ώρες. «Αλλά υποτίθεται πως δεν πρέπει να λειτουργούμε σαν υπολογιστές…».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Guardian

Γ. ΣΟΥΡΗΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

σ΄ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

να΄ χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;
Να΄ χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Tο απόρρητο σχέδιο "Hamelin" (Ε)

Sunday, 15 May 2011

Tο απόρρητο σχέδιο "Hamelin" (Ε)

Τα καταστροφικά γεγονότα της δεκαετίας του 90 στα Δυτικά Βαλκάνια προκάλεσαν όχι μόνο τεράστιες ανακατατάξεις στη περιοχή, έτσι όπως αυτή είχε διαμορφωθεί αμέσως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και απελευθέρωση σκοτεινών δυνάμεων, τις οποίες πιστεύαμε ότι είχαμε δαμάσει. Η διαχείριση όμως της μεταπολεμικής κατάστασης ή καλυτέρα των συνεπειών της καταστροφής απαιτούσε ικανότητες και διαδικασίες που οι δυτικές δυνάμεις δεν είχαν προβλέψει ότι χρειάζονταν.

Έτσι ανάμεσα στους σχεδιαστές διεθνούς πολιτικής και στις υπηρεσίες ασφαλείας ακουγόταν ολοένα και πιο συχνά η φράση: «ο έλεγχος ξέφυγε». Το μεγάλο πρόβλημα, ο συνεχής πονοκέφαλος, αφορούσε το τρόπο με τον οποίο θα ελέγχονταν οι φυγόκεντρες και ανυπάκουες δυνάμεις της περιοχής.
Εκεί που όλα φαινόντουσαν μαύρα, και εκεί που μια νέα πολύχρονη μεσανατολική καταστροφή φαινόταν ότι ξεπηδούσε, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ισορροπία και ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου, εμφανίστηκε ξαφνικά το “Σχέδιο Hamelin”.
Χωρίς να γνωρίζουμε πολλά γι αυτό, λέγεται ότι σκοπός του είναι δημιουργία, μεσω ενός νέου πλαισίου επικοινωνίας, των όρων του παιγνιδιού στα Βαλκάνια στην μετασυγκρουσιακη εποχή με τελικό σκοπό να ελέχθει αποτελεσματικά η περιοχή και να ακολουθησουν όλες οι βαλκανικές χώρες αναγκαστικά τα δυτικά βήματα.
Πάρα τις πολλές προσπάθειες να εντοπιστεί το σχέδιο “Hamelin”, τούτο δεν έγινε δυνατό. Η πολλές φήμες που κυκλοφορούσαν είχαν δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από αυτό και ως έτσι αντιμετωπιζόταν μέχρι σήμερα. Κάποια στιγμή όμως έκανε την εμφάνιση του ένα σημείωμα 'η ένας μύθος καλύτερα που ισχυριζόταν ότι περιέγραφε κωδικοποιημένα το σχέδιο αυτό. Σήμερα παρουσιάζουμε το σημείωμα αυτό μεταφρασμένο και παρακαλούνται όσοι μπορέσουν τελικά να το αποκωδικοποιήσουν προκειμένου να ριχτεί φως στο άγνωστο σχέδιο Hamelin.
" Στα 1284, η πόλη Hamelin υποφέρει από μια τρομακτική πανούκλα αρουραίων. Το συμβούλιο της πόλης προσπαθεί με οποιοδήποτε τρόπο να τα ξεφορτωθεί χωρίς όμως επιτυχία. Στη τελευταία του κίνηση ο δήμαρχος υπόσχεται 1000 φλορίνια σε αυτόν που θα βάλει τέλος στη πανούκλα.
Τότε εμφανίζεται ένας ξένος ντυμένος σε χτυπητά κόκκινα και κίτρινα ρούχα και ισχυρίζεται ότι μπορεί να γλυτώσει τη Hamelin από τους αρουραίους. Τη νύχτα ο ξένος αρχίζει να παίζει μια απαλή μελωδία σε ένα φλάουτο, βγάζοντας όλα αρουραίους έξω από τα σπίτια και οδηγώντας τα στο ποταμό Weser, όπου τελικά αυτά έπεσαν.
Ο Δήμαρχος αρνείται όμως να πληρώσει το piper: "Παίζοντας ένα τόνο σε ένα φλάουτο δεν αξίζει 1000 φλορίνια. Έξω από τη Hamelin!".
Αλλά ο πλανόδιος λυράρης επιστρέφει μια Κυριακή πρωί, όταν όλοι οι μεγάλοι ευρισκόντουσαν στην εκκλησία. Αρχίζει ξανά να παίζει μια απαλή με το φλάουτο του. Αυτή τη φορά είναι τα παιδιά που τον ακολουθούν καθώς αυτός παίρνει το δρόμο για τα βουνά. Ξαφνικά μια σπηλιά ανοίγει στο βουνό. Ο λυράρης προχωρά προς αυτήν και μπαίνει μέσα ακολουθούμενος από τα παιδιά. Η σπηλιά τότε κλείνει πίσω τους.
Τα παιδιά δεν τα ξαναείδε πότε κανείς στη Hamelin. "

ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ όποιος μπορεσεί να αποκωδικοποιήσει το μήνυμα αυτό, το οποίο κάποιοι ισχυρίζονται ότι παρουσιάζει το Σχέδιο Hamelin, κατά πολλούς ένα καταστροφικό σενάριο, θα βοηθήσει να φωτιστεί η υπόθεση.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΝΕΡΟΥ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ

Η υδροδότηση με πλοία-υδροφόρες αποτελεί ακριβή επιλογή για το δημόσιο, το οποίο το 2008 πλήρωσε 13 εκ. ευρώ για να την εξασφαλίσει. Αυτό το είδος υδροδότησης ουσιαστικά ευνοεί την εταιρεία ενός και μόνο επιχειρηματία, του Χρ. Ηλιακίδη, που έχει το μονοπώλιο εδώ και χρόνια στην υδροδότηση των νησιών. Προκειμένου να αντικαταστήσει τις υδροφόρες, το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας έχει εξαγγείλει ότι το Νοέμβριο θα ξεκινήσει διαγωνισμός για την εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης σε 15 νησιά. Από αυτές θα εξυπηρετηθούν έξι ακόμη, κοντινά σε αυτές, νησιά.
Όταν όμως έγιναν γνωστοί οι όροι της προκήρυξης του διαγωνισμού αποδείχθηκε ότι μόνο ένας ενδιαφερόμενος πληροί τις προϋποθέσεις: και πάλι, ο Χρ. Ηλιακίδης. Το υπουργείο αποφάσισε τότε να αλλάξει τους όρους του διαγωνισμού, ώστε να γίνει ελκυστικός για περισσότερες εταιρείες. Τότε, ξεκίνησαν ενστάσεις, με πρώτη μιας εταιρείας, η οποία –σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία- έχει πίσω της την εταιρεία του Χρ. Ηλιακίδη. Η εταιρεία δεν κέρδισε την ένσταση, ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Ένα μήνα πριν ανακοινωθεί επισήμως ο διαγωνισμός λήγει η σύμβαση του Χρ. Ηλιακίδη με το υπουργείο. Και εδώ, όπως επισημαίνει η Ελευθεροτυπία, εντοπίζεται η «ομηρία»: «Φεύγουμε από ένα σύστημα και ως εκ τούτου είναι μικρή αλλά υπαρκτή η πιθανότητα για ένα διάστημα τα νησιά να μείνουν χωρίς νερό», υποστηρίζει παράγοντας του υπουργείου...

ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ

ι

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Με τη συντριβή του ναζισμού και του φασισμού στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η ανθρωπότητα μπήκε σε μια περίοδο αισιοδοξίας.

Πίστεψε πως ο πόλεμος θα ήταν παρελθόν και η ευημερία για όλους. Λίγοι ήταν αυτοί που κατάλαβαν πως ο πόλεμος δεν ήταν εναντίον των ολοκληρωτισμών, αλλά για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.
Ανάμεσα σε αυτούς και ο Χάουαρντ Ζιν. Στην υπέροχη αυτοβιογραφία του (εκδόσεις «αιώρα») αντιλαμβάνεται, ως πιλότος της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, ότι αυτός ο πόλεμος δεν είχε τίποτα το αντιφασιστικό. Απλώς ο κόσμος μοιράστηκε στις δυο υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, που με τη λήξη του πολέμου άρχισαν το δικό τους «ψυχρό πόλεμο», που σε πολλές περιπτώσεις γινόταν «θερμός»!
Ούτε οι πόλεμοι σταμάτησαν ούτε η φτώχεια εξαλείφθηκε. Τα ίδια συμφέροντα που έκαναν τον πόλεμο έκαναν μετά και την ειρήνη, χωρίς όμως να παραιτηθούν από τις επιδιώξεις τους.
Η κυριαρχία του πλανήτη θα γινόταν πιο εύκολα με έναν οικονομικό πόλεμο παρά με έναν πραγματικό. Αλλά γι' αυτό χρειάζονταν νέα εργαλεία που δεν θα είχαν σχέση με τις πολεμικές μηχανές.
Και το εργαλείο αυτό δεν ήταν άλλο από το χρήμα και γι' αυτό επινόησαν έναν παγκόσμιο τοκογλύφο. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις αρχικές διακηρύξεις τους είχαν ευγενείς σκοπούς. Η πρώτη θα ήταν για την παγκόσμια ανάπτυξη και το δεύτερο για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι 45 χώρες που υπέγραψαν τις συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς τον Ιούλιο του 1944 δεν ενέκριναν την αρχή της ισοψηφίας. Δηλαδή, μία χώρα μία ψήφος, όπως στον ΟΗΕ. Οι ψήφοι αγοράζονταν ανάλογα με τα κεφάλαια που έβαζε η κάθε χώρα. Ετσι η ΗΠΑ είχαν τον 34% των ψήφων και το Ηνωμένο Βασίλειο το 14%. Επιπλέον οι ΗΠΑ είχαν το αποκλειστικό προνόμιο του βέτο. Ηταν λοιπόν φανερό από τότε πως αυτοί οι δύο οργανισμοί ήταν εργαλείο στα χέρια των ΗΠΑ για την παγκόσμια επικράτησή τους.
Δεν είναι τυχαίο πως αυτοί οι δύο οργανισμοί βρίσκονται δίπλα στο Λευκό Οίκο και στο Εθνικό Θησαυροφυλάκιο. Οι συμβολισμός εδώ είναι εμφανής. Το πρώτο δάνειο στην Ευρώπη πήγε στη Γαλλία το 1947. Και οι όροι ήταν σαφείς. Επρεπε να φύγουν από την κυβέρνηση οι κομμουνιστές υπουργοί. Και τέσσερις μέρες μετά την αποπομπή τους, το δάνειο έφτασε. Το δεύτερο δάνειο πήγε στις Κάτω Χώρες για να εντατικοποιήσουν τον πόλεμό τους στην Ινδονησία.
Αλλη ευρωπαϊκή χώρα τότε δεν πήρε δάνειο. Οι ΗΠΑ χρειάζονταν συνεταίρους και αγορές, και προτιμήθηκε το Σχέδιο Μάρσαλ που ήταν δωρεές. Το δάνειο κρατήθηκε για την επαναποικιοποίηση των χωρών που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους. Οι όροι ήταν επαχθείς. Το 90% του δανείου πήγαινε για αγορές από τις ΗΠΑ και το 10% για έργα υποδομής που ενδιέφεραν τους πλούσιους. Καμία επένδυση στην ανάπτυξη, καμία χρηματοδότηση για την παιδεία και την υγεία. Και το περίπου 50% του προϋπολογισμού πήγαινε για το δάνειο. Κάπου εκεί πηγαίνει και η Ελλάδα υπό το καθεστώς της τρόικας με τον αντιπρόσωπο των συμφερόντων της, την κυβέρνηση Παπανδρέου. Και όπως ευφυώς έγραψε το «Ποντίκι», ο κ. Παπανδρέου κάνει επίσημες επισκέψεις στην Ελλάδα. Επί της ουσίας, η έδρα της κυβέρνησής του βρίσκεται στην Ουάσιγκτον.
Παλαιότερα είχε τεθεί θέμα για τη νομιμότητα της Παγκόσμιας Τράπεζας, που παραβίαζε τις Συνθήκες των Βερσαλλιών του 1919. Οι μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο, έπαιρναν δάνεια για τις αποικίες τους και στη συνέχεια μεταβίβαζαν το χρέος στα ανεξάρτητα κράτη. Και όταν το 1955 μαζεύονται στην Ινδονησία 29 ανεξάρτητες χώρες, πρώην αποικίες και αναζητούν το δικό τους αδέσμευτο δρόμο και το δικό τους μοντέλο ανάπτυξης, η Παγκόσμια Τράπεζα τους κηρύσσει ανοιχτά τον πόλεμο. Ανάμεσα στα μέσα συμμόρφωσης είναι οι δολοφονίες της CIA. Είναι οι περιπτώσεις των προέδρων του Ισημερινού και του Παναμά το 1981 (Τζέιμς Ρόλντος και Ομάρ Τορίχος). Είναι συμπτωματικό άραγε πως ο σφαγέας των 5 εκατομμυρίων Βιετναμέζων, στην συντριπτική τους πλειονότητα αμάχων, ο Μακναμάρα, γίνεται πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας και την περίοδο 1968-73 δανείζει παραπάνω χρήματα από την περίοδο 1945-68;

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΑΜΑΡΑ

 

Με το «Ζάππειο ΙΙ» που παρουσίασε ο  Αντώνης Σαμαράς έδειξε πώς η  πολιτική του μνημονίου  δεν αποτελεί μονόδρομο  για την έξοδο από  την οικονομική και κοινωνική  κρίση. Πρόκειται για ένα φιλόδοξο, εναλλακτικό σχέδιο που στηρίζεται στη ανάπτυξη με ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα ο οποίος καλείται να παίξει το ρόλο της ατμομηχανής στην επανεκκίνηση της οικονομίας.

Το  επικαιροποιημένο οικονομικό πρόγραμμα  της ΝΔ  μπαίνει στην δημόσια  διαβούλευση σε μια δύσκολη συγκυρία. Από την μία  οι  Έλληνες πολίτες πρέπει να  δεχθούν  ότι αποτελεί μια σοβαρή, υλοποιήσιμη πρόταση που θα τους βοηθήσει να βγουν  από την κρίση γρηγορότερα και με μικρότερες απώλειες. Από την άλλη πρέπει  να πεισθεί η τρόικα  ότι με την εφαρμογή του, μπορεί να  μειωθεί το έλλειμμα, να  αντιμετωπισθεί η κρίση δανεισμού  και να διασφαλισθεί ότι οι   πιστωτές μας ότι  θα πάρουν πίσω  τα χρήματα τους στο ακέραιο.

Πρόκειται  αναμφίβολα για  δύσκολο στόχο, αλλά ο  Αντώνης Σαμαράς ξεκίνησε με  καλές προοπτικές  για τρείς βασικούς λόγους.

Πρώτον  η  παρουσίαση του προγράμματος  ήταν άρτια  πολιτικά, επικοινωνιακά  και τεχνικά. Ο αρχηγός  της  ΝΔ ήταν καλά διαβασμένος, δεν έκανε  λάθη , ενίσχυσε τα ηγετικά του χαρακτηριστικά, έδειξε πώς ξέρει και μπορεί να  διαχειρισθεί την κρίση. Το περιεχόμενο του «πακέτου» δικαίωσε τις προσδοκίες, περιελάμβανε  συγκεκριμένες προτάσεις, είχε  σωστά  προετοιμασθεί, έδινε απαντήσεις στα περισσότερα  από τα ερωτήματα και δεν άφηνε περιθώρια  για παρερμηνείες όπως έγινε με το «Ζάππειο Ι». Το  λιγότερο που έχει να κερδίσει Αντώνης Σαμαράς από την  παρουσίαση του προγράμματος είναι η… επανεκκίνηση  της ΝΔ  στην εκτίμηση της κοινής γνώμης  που μπορεί να  οδηγήσει σε μια  θεαματική αναστροφή του πολιτικού κλίματος υπέρ  της αξιωματικής  αντιπολίτευσης.

Δεύτερον  το μνημόνιο, ένα χρόνο  με τα την εφαρμογή του, έχει ήδη αποτύχει. Δεν είναι απλώς ότι οι πολίτες έχουν  πληρώσει  ακριβά  τις επιλογές της τρόικας  και της κυβέρνησης, αλλά  ότι αυτές οι θυσίες  πήγαν χαμένες. Ήδη  είμαστε μπροστά σε νέο δάνειο(ενυπόθηκο αυτή τη φορά), νέα πιο σκληρά και μεγαλύτερης διάρκειας μέτρα , μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, αναδιάρθρωση, επιστροφή στη δραχμή, εκχώρηση της εθνικής  κυριαρχίας   και φως  στην άκρη του  τούνελ δεν φαίνεται. Όταν λοιπόν ο ένας  δρόμος  οδηγεί  σίγουρα στην άβυσσο  τότε  αξίζει ο  κόπος να δοκιμάσεις  έναν  άλλο που έχει κάποιες πιθανότητες   επιτυχίας.

Τρίτον  η οικονομία και  οι πολίτες  έχουν αυτή την ώρα ανάγκη την  ελπίδα και αυτή την προσέφερε  ο Σαμαράς. Είναι βέβαιο πώς η  βαθειά ύφεση και η υψηλή ανεργία  είναι αποτέλεσμα (μεταξύ όλων των άλλων) κακής επιχειρηματικής ψυχολογίας και η πτώση της κατανάλωσης απότοκο της αγωνίας για το μέλλον.  Σ΄ ένα διαφορετικό περιβάλλον κάτι μπορεί να   αρχίσει   στην οικονομική  έρημο που περνά η χώρα.

Σε  κάθε περίπτωση  επιτυχία (ή αποτυχία) του σχεδίου προϋποθέτει την εφαρμογή του. Και  η εφαρμογή του περνάει  από την τρόικα γιατί  σ΄  αυτή τη φάση εκείνη  είναι που κρατά το κλειδί  των αποφάσεων. Σε μια περίοδο  που η  αξιωματική  αντιπολίτευση  πιέζεται να συναινέσει  στο «μνημόνιο 2» το οποίο προετοιμάζει η κυβέρνηση τι πιθανότητες έχει η ΝΔ, όχι μόνο να αρνηθεί, αλλά και να  επιβάλει τις απόψεις της; Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας οι ελπίδες είναι ελάχιστες. Για  αυτό το μεγάλο στοίχημα του  Σαμαρά και της ΝΔ  είναι πώς θα διαχειρισθούν από εδώ και μπρός  το «Ζάππειο ΙΙ « εντός και εκτός συνόρων.