Με εκτενή ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις καλύπτουν τις εξελίξεις στην Ελλάδα όλα τα μεγάλα ΜΜΕ του εξωτερικού. Το BBC δίνει έμφαση στη γενική απεργία και στο ξέσπασμα της βίας σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, «καθώς η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με την προοπτική να γίνει τον ερχόμενο μήνα το πρώτο κράτος μέλος της ευρωζώνης που θα χρεοκοπήσει».
Ο ανταποκριτής του BBC Κρις Μόρις μιλάει με τους «Αγανακτισμένους» και περιγράφει τα σκληρά μέτρα λιτότητας που έχουν ήδη υποφέρει μισθωτοί και συνταξιούχοι, οι οποίοι «βρίσκονται στα όριά τους».
Σε ανάλυση με τίτλο «Η ώρα της αλήθειας για την Ελλάδα» ο Γκάβιν Χιούιτ του BBC γράφει ότι «ο κόσμος έχει εξοργιστεί με την ύφεση που γίνεται κάθε ημέρα και πιο βαθειά, χωρίς να φαίνεται κάποιο τέλος στον ορίζοντα. Οι έλληνες δεν αντέχουν άλλες περικοπές και αυξήσεις φόρων».
Ο βρετανικός The Independent γράφει ότι «ακόμη και βουλευτές του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος έχουν ταραχθεί από τα νέα μέτρα που απαιτούν οι διεθνείς δανειστές, και ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου πασχίζει να συγκρατήσει εσωτερική εξέγερση στο κόμμα του. Εκανε ανασχηματισμό στην κυβέρνηση νωρίτερα αυτόν τον μήνα για να εξασφαλίσει τη στήριξη του κόμματος στην ψηφοφορία για το μεσοπρόθεσμο, αλλά οι Σοσιαλιστές έχουν πλειοψηφία μόλις πέντε εδρών στη Βουλή».
Για τον γαλλικό Le Monde η γενική 48ωρη απεργία δείχνει το μέγεθος της δυσφορίας του κόσμου για τα νέα μέτρα της αυστηρής λιτότητας. «Οι δημόσιοι υπάλληλοι κατεβαίνουν πάλι σε απεργία, οι τράπεζες είναι κλειστές, πτήσεις ματαιώνονται, τα δημόσια μέσα μεταφοράς δεν κινούνται, τα νοσοκομεία λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας, και οι δημοσιογράφοι κάνουν στάσεις εργασίας».
«Η σπάνια 48ωρη απεργία, την οποία διοργάνωσαν τα δύο μεγάλα συνδικάτα, είναι η δεύτερη αυτόν τον μήνα και η έβδομη μέσα σε ένα χρόνο. Η οργή του κόσμου για την αυστηρή λιτότητα που έχει επιβάλει η κυβέρνηση αυξάνεται κάθε ημέρα που περνάει. Η απεργία της Τρίτης είναι η πρώτη φορά που τα συνδικάτα στην Ελλάδα απεργούν για περισσότερες από 24 ώρες από τότε που αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία, το 1974», γράφουν οι New York Times.
«Καθώς άρχιζε η απεργία, ο Ολι Ρεν, υπεύθυνος για την οικονομική και νομισματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης προειδοποίησε ότι ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί άμεση χρεοκοπία είναι να ψηφίσει το ελληνικό κοινοβούλιο το αναθεωρημένο οικονομική πρόγραμμα. Για όσους σκέφτονται ότι υπάρχουν και άλλες επιλογές, θα το πω ξεκάθαρα: δεν υπάρχει Σχέδιο Β για να αποφευχθεί η χρεοκοπία», γράφει η αμερικανική εφημερίδα.
Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.
Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.
Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην "ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη" στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.
Η ελληνο - τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.
Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο - ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.
Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.
Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη - μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.
Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγηλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του '90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.
Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του '90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: "ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;".
Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη - κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Greek bail-out timeline
May 2010: EU and IMF agree bail-out package to prevent Greece defaulting on its debts; in return, Greece agrees to make 30bn euros of budget cuts over the next three years
February 2011: EU and IMF experts tell Greece it must make further cuts to keep its recovery on track
April 2011: EU figures reveal Greek deficit revised up to 10.5%, worse than previously thought
May 2011: Greece begins privatisation programme but is warned the IMF may not release more funds because Athens cannot guarantee it will remain solvent for the next 12 months
29 June 2011: Deadline for Greece to agree new austerity package
The indignant crowds occupying the Syntagma central square in Athens are not the only people desperate for a new solution to their very own Greek tragedy of looming insolvency.
Some 1,300 or so miles away, finance ministers in Greece's European partner countries still seem some way off agreeing a plan to put before the full EU Summit at the end of next week on 24 June.
And if they don't come up with a workable solution, the bond and financial markets will be merciless.
Greece is in the process of receiving the 110bn euros of loans agreed in May last year from the full EU, the eurozone member countries and the IMF. But it needs more.
The extra lifeline would cover a funding gap of 30bn euros in 2012. Over three years, the likely shortfall is put at 90bn euros.
It all has to be resolved as soon as possible, because the IMF will not deliver the next 12bn-euro tranche of existing programme cash until a convincing plan is in place to show how that full 30bn-euro gap is to be plugged.
The talk is of a further 45bn euros to come from the EU and the IMF, plus 30bn euros more of asset sales in Greece. Changing the profile Then comes the even more difficult bit to agree on. Germany wants bondholders to provide a further 30bn euros of relief by getting Athens' lenders to swap their bonds for new ones with extended, seven-year maturities.
That would give Greece more time to reform its economy - although it wouldn't wipe out any of the debt obligations.
All the parties - the Germans, the Eurozone, the ECB and the Greeks - are playing a game of chicken”
End QuoteJason ManolopoulosAuthor of Greece's Odious Debt
Politicos in Brussels like to call this "reprofiling" of loans. But the credit agencies would construe this as a pure and simple default.
There is a possible alternative on the table. The European Central Bank, France and the European Commission have been promoting a potentially less traumatic kind of debt swap - a procedure known as the "Vienna initiative".
This takes its cue from an arrangement which helped contain the debt crisis in Eastern Europe two years ago. Lenders publicly pledged to roll over their funding without any formal default or restructuring of debt. But nobody knows whether the approach could be made to work for Greece.
The ECB warns that anything seen by the markets as a default could cause rapidly spreading panic, of the kind seen after the 2008 collapse of Lehman Brothers in the US.
But some are encouraged that the European partners are talking about moves to give Greece more time to pay - or to have some of its debts written off entirely. Strong-arm tactics? The focus is also moving on whether bondholders might be persuaded to change the terms of their loans or would have their arms twisted.
Questioned in the European Parliament, the president designate of the ECB, Mario Draghi, held the bank's line on this, saying that he still did not understand whether bondholders would have any choice in whether they gave concessions to their borrowers.
"There are basically two initiatives that are under discussion," he told MEPs. "One is the Vienna initiative, which looks to me entirely voluntary. Another one is a debt exchange, which I haven't understood whether it is voluntary or it could end up being involuntary."
For one, the Belgian finance minister, Didier Reynders, suggested the EU was "very close" to forging a rollover agreement with bondholders.
But he said forcing bondholders' hands would be dangerous. Not just for Greece, but for Portugal and the Irish Republic later on.
As the Luxembourg finance minister hinted after Tuesday's meeting, some of the talk has been around trying to identify and plug areas of likely contagion in the rest of Europe in the event of a Greek default.
Jason Manolopoulos is an Athens-based fund manager - co-founder of the emerging markets hedge fund, Dromeus Capital. He is also author of a new book, called Greece's Odious Debt.
He is convinced Europe will find the necessary financial sticking plaster to keep Greece alive in the next few weeks. Passing the buck "All the parties - the Germans, the Eurozone, the ECB and the Greeks - are playing a game of chicken," Mr Manolopoulos says.
"They each have different goals. The Greek government is trying to protect its sovereignty, the ECB is trying to preserve its credibility, while several nations involved are thinking about their electorates."
He says Europe knows that when it comes to a final vote, it is not yet ready to face the consequences that might follow from allowing a default.
Mr Manolopoulos says what is far less certain is what possible "business model" Greece itself may adopt to try and pay its way in the future.
How will it retrain and support the many likely to lose their livelihoods, as present and future spending cuts kick in?
Greece may not be able to devalue its euro currency to help exports. But it has cut imports. And it has already seen "internal devaluation" of between 20% and 40% in key costs such as wages and house rents.
In spite of everything that it has done so far, in financial terms it remains a failed state. Yet if it is still unrealistic for the country to become a specialist, "value-added" producer on German lines, can it possibly carry out the labour and market reforms that would be needed to turn it into a low-cost producer?
After spending time speaking to many of the protesters on the streets, Mr Manolopoulos says Greece simply has no alternative proposals to a painful period of austerity.
The only common plea he hears on the streets is that the current array of politicians of all parties should leave office en masse - and leave a new generation to determine their country's economic future
The Greeks are being humiliated. Their frequent protests have an air of futility about them. Their fate is being decided elsewhere, by unelected officials from the EU or the IMF.
Comments at today's protests in Greece oscillate between rage and despair. One demonstrator spoke of a country "being torn to pieces".
The IMF and EU send in accountants and economists who occupy space in the finance ministry. When it comes to selling off state assets - intended to raise 50bn euros (£44bn; $72bn) - there is debate as to whether this should be overseen by a non-Greek body. It would have been the final humbling.
There were suggestions, too, that foreigners should run Greek tax collection. Those ideas may have been sidelined but the resentment has not gone away.
Some say that Greece has become a protectorate of the EU. Certainly the intervention from outside in Greece's internal affairs is unprecedented.
The Greek Prime Minister, George Papandreou, flies off to meetings to learn the terms of his surrender. He had promised no more cuts, but in return for Greek Bail-out II he will have to take the axe to public sector jobs.
Further spending cuts of 6.4bn euros - that was the condition set by the EU and IMF in exchange for more aid.
State assets are being sold off. The crowds shout "we won't sell!" - but that's precisely what the government has been told to do. Partners losing patience Many of the details of the next round of cuts are yet to be revealed. If Greece fails to meet the IMF terms then the Dutch, Germans and Finns might refuse a second bail-out.
Mr Papandreou says "we are in the middle of an ongoing battle. We will not surrender."
But increasingly the people are not with him. The polls indicate a steady decline in his support. Today the protesters wanted to stop MPs reaching the parliament building.
Perhaps in jest, but stinging nonetheless, German and European officials have spoken of Greece selling off its islands.
The pain might have been endurable if it had worked. A year after Greek Bail-out I (worth 110bn euros) Greece has seen industrial production slump by 11%. Unemployment is up to 16%. The number of Greeks out of work is up 40% from a year earlier. And the debt mountain has ballooned - heading towards 153% of GDP.
And here's the worst aspect of all of this. The Greeks are about to get another tranche of money. That will only add to the debt. And it is hard to find a serious economist who doesn't believe that the strategy is to kick the can down the road.
Default looms. Maybe not this year, but almost certainly in 2015. For European officials the hope is that by then the banks will be more resilient to take a hit. Certainly well-respected German economists don't expect to get their money back.
But in the meantime there is a human cost. The social services organisation Klimaka runs a food kitchen that feeds 3,000 people a day - many are now from the middle classes. There are 30 calls a day to its suicide line. Some, like former Prime Minister Stefanos Manos, warn of a social explosion.
And if the Greek people simply refuse to accept further austerity then default looms. Pressure on Papandreou How did we get here? Greece was seduced by the low interest rates that followed joining the euro. It took on too much debt. When the crash came it found itself with debts it couldn't handle. The euro has proved a disaster for Greece.
There are plenty who point a finger at Greece itself. It faked its own accounts. Wide-scale tax evasion. A rigid job market. A bloated public sector. Early retirement. There is some truth in all of those accusations, but what ordinary Greeks can't see is how the present policies offer a way out.
If it looks unlikely that George Papandreou will get his austerity measures through parliament then he might go for early elections or even gamble on a referendum.
It is still possible that there is a silent majority who support spending cuts and state privatisations. But Greece is a wounded country and popular opinion cannot be counted on
Greeks versus the world in Athens austerity protests
The crowds of protesters gathered in Syntagma Square are a mixture of every class and age group
"Tramps, police informers, journalists!" That's the chant of the front line of the protest and since my cameraman and I are the only journalists here it is aimed at us.
The protestors are taking a break from insulting the riot cops lined up in front; a woman tugs my arm and says, "Get out of here".
The media is the target here in Syntagma Square for two reasons. First, because the people here believe the Greek media have sided totally with what they call "Big Capital".
Second, because quite simply we are a proxy. The men making the decisions on this country's future in Brussels and Frankfurt could not show their faces here. Indeed, I suspect the European Union decision makers have very little sense of the depth of social anger here in Greece.
Right now the communist trade union federation PAME is marching into the square - my estimate is about 200,000 people in this contingent alone. They are flanked by tough looking men carrying red flags with super-sized flag poles. This of course is to fend off anarchists, who so far have not turned up.
The square itself has been occupied for 22 days by so-called "indignados" - thousands of young people organised along the Spanish model. Front line The woman still tugging at my arm says, "We're not interested in media coverage. We've been here 22 days and this is the end of it. We've had enough".
An old man, aged 67, a sailor, says, "We don't want any more bailouts from the EU, we'd rather be poor and broke".
For all the leftist iconography plus the presence of that, by now familiar demographic, the Facebook youth - or "graduates with no future" - this thing has gone beyond left and right, it's no longer even a class thing. As the crowd around me erupts with the chant, "Greece, Greece, Greece!" it's clear that for many people it is the Hellenic republic versus the rest of the world.
Standing here amid a crowd that is frustrated, but not yet tense, which is hurling abuse and the occasional plastic bottle at the cops defending parliament it is strange to think this is the front line of the world's financial system. For if Greece defaults, the world leaders fear a second Lehman.
Greece country profile
The historical and cultural heritage of Greece continues to resonate throughout the modern Western world - in its literature, art, philosophy and politics.
Situated in the far south of the Balkan peninsula, Greece combines the towering mountains of the mainland with over 1400 islands, the largest of which is Crete.
Post-World War II Greece has seen rapid economic and social change. Major contributors to the economy are tourism and shipping.
The financial crisis of the late 2000s hit Greece particularly hard, as the legacy of high public spending and widespread tax evasion combined with the credit crunch and the resulting recession to leave the country with a crippling debt burden.
In the spring of 2010, amid fears of an imminent default on debt payments, Greece's fellow eurozone countries agreed an unprecedented $145bn package to rescue its teetering economy. The main condition attached to the loan - drastic cuts in public spending and tax hikes - prompted fears of protracted social unrest and instability.
Parthenon, Athens: Built at the apex of the city-state's power
Greece has long been at odds with its close neighbour, Turkey, over territorial disputes in the Aegean and the divided island of Cyprus.
Relations warmed after both countries suffered earthquakes in 1999 and offered each other practical help.
Although the disputes remain unresolved, the Greek government gives strong backing to Turkey's EU bid. It sees dividends to be gained from the increased regional stability that it believes membership would bring.
Greece has been in dispute since the early 1990s with the Former Yugoslav Republic of Macedonia. Greece contends that the use of the name Macedonia by the neighbouring country implies a territorial claim over Greece's own region of the same name. The UN is involved in continuing mediation efforts.
Athens stepped into the global spotlight when the Olympic Games returned home in 2004. The games were hailed as a success, despite widely publicised fears that the infrastructure would not be complete in time.
μικρό μέγεθος
